• Pic 1
  • Pic 2
  • Pic 4
  • Pic 5
  • Pic 6
  • Pic 7
gospodarka odpadami

Gospodarka odpadami

Wydział Inwestycji Miejskich
tel. 74 844 93 11 wew. 59

nieruchomosci

Nieruchomości

Wydział Zarządzania Mieniem Gminy
tel. 74 844 93 11 wew. 74

wiadomości

Wiadomości Boguszowskie

Boguszów • Gorce • Kuźnice • Stary Lesieniec

« strona główna

Historia Boguszowa - Gorc

Galeria zdjęć


Boguszów (niem: Gottesberg, po 1945 r.: Boża Góra, nast. Boguszów)

Początek dzisiejszemu miastu dała osada założona przez górników saksońskich, którzy wg spisanych w XVIII i XIX w. kronik, rozpoczęli tutaj w XIV w. wydobywanie rud srebra i ołowiu. Osadę tę nazwano Gottesberg (Boża Góra). Najstarsza udokumentowana wzmianka o niej pochodzi z 1392 r. – ze spisu miejscowości księstwa świdnicko – jaworskiego, który dołączono do testamentu księżnej Agnieszki, wdowy po Bolku II księciu świdnicko – jaworskim. Zgodnie z dokumentem, księstwo  po śmierci księżnej miało przejść pod zwierzchnictwo czeskie. W ten sposób zakończył się okres panowania piastowskiego na tych terenach. W 1497 r. król czeski Władysław Jagiellończyk sprzedał za 10 tys. groszy praskich Książ i okoliczne miejscowości – w tym również Boguszów – jako dobra zastawne swojemu kanclerzowi Johanowi Schellenbergowi. Boguszów jeszcze przed tą datą otrzymał przywilej gminy. Dwa lata później – w 1499 r. ten sam król podniósł rangę Boguszowa nadając mu prawa miejskie oraz prawa górnicze.

W 1502 r. król Władysław Jagiellończyk mając na względzie wzrost wydobycia srebra oraz szybszy rozwój miasta zrzekł się w liście donacyjnym ¼ należnej mu dziesięciny z Boguszowskich kopalń srebra. Z początkiem XVI w. nastąpił podział miasta na część „górną” i „dolną”. Obie części miały innych właścicieli, a granica między nimi przebiegała wzdłuż obecnej ul. Buczka. Prawdopodobnie przed 1509 rokiem „dolną” część Boguszowa kupił baron Urlich von Czettritz, który był m.in. właścicielem wsi Stary Lesieniec. Natomiast w 1509 r. „górną”  część sprzedał hrabiemu Conradowi I von Hochberg. W 1539 r. powstała pierwsza szkoła. Opłata tygodniowa za naukę  1 dziecka, wynosiła 1 grosz. W 1544 roku Boguszów dotknięty został wielkim pożarem, który zniszczył wszystkie drewniane domy i sztolnie. Skutki tego pożaru odczuwane były jeszcze przez długi czas potem. Zahamowany został na wiele lat rozwój miasta, gdyż zubożali mieszkańcy  i górnicy zaczęli z niego emigrować. Chcąc pomóc miastu, cesarz Rudolf II nadał mu w 1603 r. przywilej urządzenia targu  w każdy poniedziałek oraz dwóch jarmarków rocznie. Trzy lata później Boguszów uzyskał  od tego samego cesarza przywilej wolnego miasta górniczego.

Pierwsza połowa XVII w. to niezwykle tragiczny okres w dziejach Boguszowa, podobnie jak całego Dolnego Śląska. Szczególnie dotkliwe dla miasta były działania toczącej się wtedy wojny 30- letniej. W okresie tym Boguszów stał się miejscem wielokrotnego przemarszu wojsk szwedzkich i cesarskich. Na miasto nakładano wysokie kontrybucje oraz obciążano jego mieszkańców kosztami kwaterunku wojsk. „Zwyczajowo” też żołnierze często plądrowali miasto, dopuszczając się rabunków, gwałtów i mordów. Przykładowo w 1640 r. konny oddział 400 żołnierzy cesarskich splądrował Boguszów i zabił 30 mieszkańców. Z kolei w 1645 r. żołnierze szwedzcy podczas plądrowania miasta zniszczyli dokumenty miejskie, wrzucając je do szybu kopalni „Śmiało z Bogiem”. Los nie szczędził miastu także innych nieszczęść. W 1624 i 1632 r. wielu mieszkańców Boguszowa zabiła szalejąca wtedy epidemia dżumy, a w 1633 r. połowa miasta strawiona została przez wielki pożar.

Zniszczony, ograbiony i wyludniony Boguszów długo jeszcze potem podnosił się z upadku.
W roku 1670 „dolne” miasto kupił Hans Carl von Seherr. Mimo wielu starań Boguszów nie odzyskał już utraconego w czasie wojny 30- letniej cesarskiego przywileju wolnego miasta górniczego, pozostając miastem prywatnym. I właśnie właściciel „górnej” części miasta – Hans Heinrich II von Hochberg, będący jednocześnie jego prawodawcą, odnowił w 1681 r. przywileje dla swojej części Boguszowa jako miasta górniczego. W porównaniu z poprzednimi cesarskimi przywilejami objęto nim nie tylko ludzi związanych z górnictwem, ale rozciągnięto je na wszystkich mieszkańców. Jeszcze w tym samym roku takie same przywileje nadał mieszkańcom „dolnej” części miasta jej właściciel Hans Carl von Seherr.
W roku 1710 Conrad Ernest Maximilian von Hochberg kupił od Carla Ferdynanda von Seherr za sumę 5000 talarów „dolną” część miasta. Od tego momentu Boguszów miał już jednego właściciela i ostatecznie skończył się trwający dwa wieki podział.


Dwa lata później – w 1712 r., Maximilian von Hochberg wydał dla Boguszowa prawa miejskie, które skodyfikowano w 26 artykułach. Regulowały one normy życia w mieście i określały wysokość kar za ich nieprzestrzeganie. W roku 1724 w Boguszowie wybucha kolejny już w historii miasta wielki pożar. Straty były olbrzymie. W ciągu dwóch godzin ogień strawił 78 domów i 2 stodoły. Na szczęście z pomocą w odbudowie miasta pospieszyli bliżsi i starsi sąsiedzi Boguszowa – Kamienna Góra, Jelenia Góra, Jawor i Świdnica, przekazując na ten cel znaczne kwoty pieniężne. W 1731 r. zakończono budowę ratusza. Postawiono go w miejscu gorzelni, od której rozpoczął się 7 lat wcześniej ten pożar. Następne nieszczęście dotknęło Boguszów w 1757 r., kiedy to w wyniku szalejącej epidemii umarło 400 mieszkańców. Do tego dołączyły się później straty materialne, jakie poniosło miasto i jego mieszkańcy w okresie tzw. wojny siedmioletniej (1756-1763) między Prusami a Austrią (w czasie trzeciej wojny śląskiej), a następnie (na początku XIX w.) straty z okresu wojen napoleońskich. Przemarsze różnych wojsk, koszty ich kwaterunku oraz kontrybucje nakładane na miasto, znów na wiele lat zastopowały jego rozwój.

W 1809 roku w Boguszowie odbywały się pierwsze wybory samorządowe. W ich wyniku wyłoniono Radę Miejską składającą się z 27 radnych, a spośród niej magistrat składający się z burmistrza, jego zastępcy i kilku rajców. Był to efekt zapoczątkowanej w 1808 r. w Prusach reformy samorządowej znoszącej miasta prywatne. Jednak Hochbergowie z Książa nie chcieli znieść obciążeń feudalnych ciążących na miastach, które do nich należały. Dopiero w 1852 r. – po wcześniejszych petycjach kierowanych do Księżna i demonstracji mieszkańców Boguszowa przez zamkiem Książ, Hochbergowie obciążania te znieśli i miasto uzyskało pełną samodzielność. Od połowy XIX w. do początku wieku XX w., następuje wielka rozbudowa miasta. Boguszów poszerza swoje granice i zwiększa się gwałtownie liczba obywateli. W 1900 r. miasto liczyło już 8966 mieszkańców (w 1840 r. było 2324).

Okres I i II wojny światowej, był dla Boguszowa w miarę spokojny. W 1973 r. w wyniku połączenia Boguszowa, Gorc, Kuźnic Świdnickich, powstała duża jednostka administracyjna – miasto Boguszów – Gorce. W 1987 roku uchwałom Miejskiej Rady Narodowej ustanowiony został medal „Zasłużony Obywateli Miasta”. W 1996 r. miasto Boguszów – Gorce po raz pierwszy zorganizowało u siebie Polsko – Czeskie Dni Kultury Chrześcijańskiej – święto kultury chrześcijańskiej obchodzone na pograniczu polsko – czeskim. W roku 1999 uroczyście obchodzono 500 – lecie nadania praw miejskich. Pierwsza część tych obchodów odbyła się 4 września i była nią inauguracja X Polsko – Czeskich Dni Kultury Chrześcijańskiej, drugą część uczczono 11 września uroczystą sesją Rady Miejskiej, w Czesie podpisano umowę o współpracy partnerskiej z Publiczną Instytucją Współpracy Międzygminnej (E.P.C.I.) z Piennes we Francji. Wybito też (w Hiszpanii) 500 sztuk medali okolicznościowych. Podczas uroczystej mszy w kościele p.w. „Św. Trójcy” poświęcony został również sztandar miasta. We wrześniu 1999 r., ukazał się także pierwszy numer gazety miejskiej – „Wiadomości Boguszowskie”. Wznowiono też nadanie medalu za zasługi na rzecz rozwoju miasta, ale już pod inną nazwą: „Zasłużony dla Miasta Boguszowa – Gorc”. Wręczany on jest podczas obchodów Święta Niepodległości mieszkańcom (i tylko) za wybitne zasługi dla miasta. W styczniu 2000 r. podpisana przez władze gminy umowa o współpracy partnerskiej z miastem Smiřice w okręgu  Hradec Kralove w Czechach. W 2002 r. (w grudniu) Rada Miejska podjęła uchwałę o trójstronnej współpracy partnerskiej z Dobrym Miastem na Warmii i miastem Radzionków w Województwie Śląskim.   


Gorce (niem: Rothenbach)

Obecnie dzielnica Boguszowa – Gorc położona na wys. 510 m n.p.m. – na Wyżynie Jabłkowskiej, u stóp góry Mniszek, w kotlinie Czerwonego Potoku. Osadnictwo na tym terenie miało miejsce prawdopodobnie już w końcu XIII w za czasów piastowskich. Początkowo Gorce były osadą leśnych drwali, a następnie pasterzy. W wieku XV mieszkańcy Gorc utrzymywali się z pracy z okolicznych kopalniach srebra. W XVI i XVII w tutejsza ludność zajmowała się tkactwem i uprawą lnu. Węgiel znany był w Gorcach już w XVI w., ale dopiero później – w II połowie wieku XVIII, zaczęto jego eksploatacje na skale przemysłową. I właśnie praca w kopalniach węgla, a potem dodatkowo – w pobliskiej kopalni barytu stała się głównym źródłem utrzymania tutejszych mieszkańców. Tak było aż do zamknięcie tych kopalń. Od roku 1746 Gorce były samodzielną jednostką  administracją – gminną. Prawa osiedla przyznano Gorcom w 1954 r., a w 1962 r. otrzymały prawa miejskie. Status miasta utrzymały do reformy administracyjnej z 1973 r.

 



Kuźnice Świdnickie (niem: Fellhammer)

Dzielnica Boguszowa – Gorc położona na wysokości 530 – 570 m n.p.m. (składająca się z trzech osiedli) – od płd-zach., Wyżynę Unisławską – od wschodu i Góry Wałbrzyskie – od północy. Powstały z połączenia trzech dawnych wsi, z których każdą założono w innym czasie. Nie jest zanana dokładna data powstania pierwszej osady. Według niektórych źródeł miało to podobno miejsce w 1250 r., jednak nic dokładnie o tej osadzie nie wiadomo. Zapewnie też (jeśli istniała), została później całkowicie zniszczona podczas wojen husyckich. Historyczne udokumentowana informacja o osadzie istniejącej w miejscu obecnych Kuźnic Świdnickich Południowych pochodzi dopiero z początków XVI w. (1511 r.). Druga osada powstała w II połowie wieku XVI – w miejscu dzisiejszych Kuźnic Świdnickich Zachodnich. Po 1877 r. powstała trzecia osada Kuźnice Świdnickie Północne. W 1928 r. wymienione osady połączone zostały w jedno osiedle. Mieszkańcy Kuźnic Świdnickich utrzymywali się głównie z pracy w okolicznych kopalniach. Największy rozwój przemysłu (wśród poszczególnych osad Kuźnic) miał miejsce w Kuźnicach Zachodnich. To tutaj odkryte zostały bogate pokłady węgla kamiennego i już w 1721 r. funkcjonowała pierwsza kopalnia. Jednak największy rozwój wsi nastąpił w XIX w., kiedy powstały kolejne duże kopalnie i nastąpiła eksploatacja  węgla kamiennego na wielką – przemysłową skalę. W 1867 r. otwarto linę kolejową Wałbrzych – Jelenia Góra, na trasie której powstała w Kuźnicach Świdnickich stacja kolejowa. Jej dworzec jest najwyżej położonym dworcem na tej linii (574 m n.p.m.). Po ostatniej wojnie wydobycie węgla w tutejszych kopalniach wznowiono, jednak wkrótce nie było tu już żadnych samodzielnych kopalń (Kop. Barbara włączona została do kopalni „Victoria”) i mieszkańcy Kuźnic Świdnickich pracowali w kopalniach w Wałbrzychu i w Boguszowie, aż do ich zamknięcia. W 1954 r. wieś Kuźnice Świdnickie podniesiona została do rangi osiedla, a w 1973 włączono je do Boguszowa – Gorc.

 


Stary Lesieniec (niem: Alt Lässig)

   Osiedle położone na wysokości 500-520 m n.p.m. w dolinie Lesku – między Nowym Lesieńcem a Kuźnicami, ciągnące się na długości 1,3 km. Początkowo była wsią, powstałą prawdopodobnie na pocz. XVI w. i należącą wtedy do rodu Czettritzów. Powstanie i rozwój wsi związane było z eksploatacją rud srebra. Istniała tu sztolnia kopalni w Boguszowie. Ostatecznie z uwagi na nieopłacalność wydobywania – w II połowie XVI w. (w 1580 r.) górnictwo srebra upadło. Od XVI w. w Stary Lesieńcu rozpoczęto wydobywanie węgla kamiennego. Odbywało się to jednak na małą skalę, w małych szybach działających okresowo. W 1750 r. powstała tu już większa kopalnia, która połączono później z kopalnią w Gorcach. W efekcie, w obu kopalniach wydobywano w ciągu roku około 900 ton węgla. Eksploatacja węgla na wielką skalę rozpoczęła się na początku XIX w., co wpłynęło na szybki rozwój wsi. Po II wojnie światowej, (podobnie jak wcześniej) większość mieszkańców stanowili górnicy, którzy pracowali w Boguszowie, Gorcach i Wałbrzychu. We wsi nie działa już żadna kopalnia. W 1954 r. Stary Lesieniec utracił samodzielność i stał się osiedlem włączonym do Boguszowa, a od 1973 r., Osiedlem Boguszowa – Gorc.
 

Tadeusz Kalicki
Najstarsza kopalnia srebra w Boguszowie


Ze względu na dość różnorodne rozczłonkowanie żył srebronośnych w okolicy Boguszowa, od XVI wieku rozpoczyna dopiero się eksploatacja tych złóż, przynosząca nieraz więcej rozczarowań niż upragnionych zysków. Bogatsze zasoby okruszcowanych skał wybrano w pierwszej kolejności, natomiast mniej imponujące resztki wybierano na przeżycie kopalni w czasie dalszego poszukiwania żył srebronośnych.
Górnictwo kruszcowe w Boguszowie można podzielić na dwa okresy. Obiecującym okresem eksploatacji rud srebra były lata 1530-1550. Po tym szczytowym, pomyślnym okresie  wystąpił pewien regres ale wydobycie rud prowadzono aż do roku 1618 czyli do wybuchu wojny trzydziestoletniej. Wojna trzydziestoletnia była dla tutejszej ludności kataklizmem. Upadek gospodarczy, liczne epidemie, niszczące przemarsze wojsk, ciągłe pożary, to wszystko przyczyniło się do zdziesiątkowania ludności, zamrożenia wszelkich inicjatyw gospodarczych a tym samym do daleko posuniętej pauperyzacji społeczeństwa. Górnictwo srebra odżyło nieco w Boguszowie dopiero po wojnie trzydziestoletniej, czyli po 1648 roku. Ten drugi etap trwał ze zmiennym szczęściem aż do połowy XIX wieku. Niewielkie kopalnie lokowano w obszarze rozpoznanych zasobów.
Jedną z pierwszych kopalni srebra na terenie Boguszowa była kopalnia założona w centralnej części miasta (rynek)  o późniejszej nazwie „Wags mit Gott”  ( „Śmiało z Bogiem”) .  
Z tą nazwą spotkać się można w dokumentach dopiero z 1706 roku. Jak się nazywała wcześniej? Brak wiarygodnych materiałów źródłowych, nie wyjaśnia sprawę ale można domniemać że nazywała się podobnie.
Do założenia w centrum miasta kopalni przyczyniły się rozpoznane żyły srebronośne, barytowo – siarczkowe, o znacznym nachyleniu i kierunku NNW – SSE. Zasadnicze prace eksploatacyjne prowadzono początkowo w żyle  „Gotlob” (Silberblick) a nieco później eksploatację przeniesiono do żyły „Egmont” (Barbara).
W okresie założycielskim kopalni  „Wags mit Gott” czyli od roku 1529, obszar górniczy  można było wpisać w prostokąt o wymiarach 300 m x 80 m. Z czasem zaczęto poszerzać działalność na tej kopalni przez budowę dwóch sztolni: „Lässigerstolle” (Lesieniecka), której wlot znajdował się w wiosce  Lässig (Lesieniec) i  drugą nieco głębszą sztolnię (22 m głębsza) o nazwie „Reichensteinerstolle” (Złotostocką), którą nigdy nie doprowadzono do szybu głównego.
Sam szyb główny usytuowano w zachodniej części rynku, na poziomie 595 m n.p.m. co obrazuje mapa z 1773 roku.
Wylot sztolni „Lässigerstolle” znajdował się na poziomie 539 m n.p.m. około 570 m od szybu (azymut 235 0). Otwór wejściowy sztolni głębokiej „Reichensteinerstolle”, założono  na poziomie 528 m n.p.m. w odległości około 975 m od szybu.
W roku 1530, powołane do życia gwarectwo, zaczęło w rynku głębić szyb zasadniczy kopalni „Wags mit Gott”, a więc była to pierwsza kopalnia srebra na terenie Boguszowa.
Sztolnię „Lässigerstolle” zaczęto głębić około roku 1564, choć nie wykluczone ze to zadanie zaczęto realizować znacznie wcześniej. W pierwszej połowie XVI wieku zaczęto głębić sztolnie głęboką „Reichensteinerstolle”, choć ją nigdy nie ukończono.
Prawdziwy rozkwit boguszowskiego górnictwa kruszcowego przypada na lata 30 i 50 XVI wieku. Kamera Śląska umiejscowiła w Boguszowie Królewski Urząd Górniczy.  Na ten okres przypada też działalność i innych gwarectw w okolicach Boguszowa jak: „Morgenstern”, „Segen Gottes”, „Greisler Zeche”, „Löbenthal”.
Niestety po latach tłustych przyszły czasy chude i załamanie wydobycia ze względu na nierentowność eksploatacji. Zapewne do tego przyczynił się też straszliwie niszczący pożar miasta w roku 1554.  Jak wynika  z zachowanych nielicznych dokumentów, w roku 1589 na terenie Boguszowa miał pracować tylko jeden górnik. 
Dopiero w drugiej połowie XVII wieku wznowiono poszukiwania nowych żył srebronośnych choć nie wyklucza się że te poszukiwania prowadzono na obszarze górniczym kopalni „Wags mit Gott”.
Ze skąpych źródeł dowiadujemy się że w roku 1700 ponownie uruchomiono sztolnię „Reichensteinerstolle” a w latach 1712 – 1714 zaczęto eksploatować nowo odkrytą, zasobną żyłę srebronośną w obrębie kopalni „Wags mit Gott”.
Jednak już w roku 1726 wydobycie rud srebronośnych w kopalni „Wags mit Gott” przerwano wobec braku perspektyw na odkrycie nowych zasobów.
Wprawdzie wznawiano poszukiwania w latach 1744, 1754-55  oraz w roku 1770, ale efekty były mierne i nadzieje na dotarcie do zasobnych złóż malała do zera.
W XIX wieku nadzieje dotarcia do spodziewanych zasobów srebronośnych  znów odżyły wraz postępem technicznych w górnictwie kruszcowym. W roku 1856 za sprawą przemysłowca i kupca G. Kramsta, podjęto próbę rozbudowy kopalni „Wags mit Gott” i „Morgenstern”, nadając tej kopalni nową nazwę „Egmont”. Wybudowano nowy szyb o nazwie „Ludwig”, usytuowany w centrum miasta, poniżej rynku. Szyb ten o głębokości 132 m obsługiwał poziomy wydobywcze: +542 m, +500 m, +448 m, oraz miedzy poziomy: +528 m, +534 m, +507 m, +470 m. Odbudowano sztolnię „Lässigerstolle”. Niestety  i te kosztowne zabiegi restytucji kopalni spaliły na panewce. Do wymarzonych zasobów srebra nie dotarto. W roku 1865 wszystkie prace poszukiwawcze na tej kopalni wstrzymano i nigdy już nie wznowiono. Dalsze zainteresowania skierowano na górnictwo węgla i barytu.
Z analiz zachowanych dokumentów można domniemać że na kopalni „Wags mit Gott” w latach sukcesu 1530-1630 z wydobytej rudy okruszcowanej związkami srebra,  uzyskano około 4 tony czystego srebra. W późniejszych latach, na przykład w 1654 r., z 1 tony wzbogaconej szlichty uzyskiwano 0,141 kg srebra. w 1693 roku – 0,466 – 6,159 kg srebra. a w 1762  roku – 0,272 kg srebra.
Po dawnej kopalni srebra „Wags mit Gott”  w zasadzie w terenie nie pozostały żadne widoczne ślady naziemne. Po szybie głównym, zlokalizowanym niegdyś w zachodniej części rynku, w wyniku analiz porównawczych wiemy tylko tyle że jego tarcza czyli wlot do kopalni znajdował się na wysokości +595 m. Jego najgłębszy poziom wydobywczy w roku 1718 stanowił głębokość  +520 m., czyli że szyb miał głębokość rzeczywistą  55 metrów. Szybem tym można było dotrzeć do poziomów : poziom górny - +575 m, poziom środkowy - +553 m, poziom głęboki  - +542 m, podpoziom  funkcjonujący w roku 1550  +534 m  i poziom najgłębszy w 1718 roku +520 m.
Szyb główny miał dwa przedziały a jego wymiary wynosiły 3,3 m x 0,85 m.
Do szybu głównego dochodziła sztolnia „Lässigerstolle” na poziomie - +539 m. a także miała dochodzić sztolnia głęboka „Reichensteinerstolle”, ale nigdy to przedsięwzięcie nie  doprowadzono do końca.  Jej wlot był przygotowany na poziomie  +528 m.  Długość tej sztolni w roku 1589  wynosiła 450 m.  a w roku 1718 - 460 m.. W latach 1754 – 1770 sztolnię tą dwukrotnie wydłużano o 28 m a następnie o 15 m. Wylot tej sztolni znajdował się w okolicy doliny Lesku przy zbiegu ulic Głowackiego i Żeromskiego, za torami kolejowymi. Ze sztolnią „Reichensteinerstolle” wiązano nadzieje na odwadnianie niższych poziomów wydobywczych.  W ten sposób gdy uruchomiono w roku 1550 podpoziom wydobywczy +534 m, dla odwodnienia nowych wyrobisk z poziomu sztolni „Lässigerstolle” - +539 m, wydrążono szybik 8 metrowy do poziomu  +534 m. i zainstalowano kunszt wodny.
Wylot sztolni „Lässigerstolle” znajdował się w dolnej części ulicy Świerczewskiego,  w pobliżu dzisiejszego budynku nr. 32. Brak jednak jakichkolwiek śladów.
Podobnie jak w innych kopalniach kruszcowych  tak i boguszowskiej kopalni „Wags mit Gott” pozyskanie rudy srebronośnej odbywało się ręcznie przy pomocy młotka i żelazka. Proch raczej nie stosowano.  Skałę płonną starano się pozostawiać pod ziemią w zrobach nieeksploatowanych.

Opracowanie: Tadeusz Kalicki
Bibliografia:
1. Dariusz Wójcik i Krzysztof Krzyżanowski  - Kopalnia „Wags mitt Gott” – „Śmiało z Bogiem”
2. Eufrozyna Piątek i Zygfryd Piątek – „Dawne górnictwo srebra w okolicy Wałbrzycha”  Kronika Wałbrzyska z 1981 r.
 

Ciekawe informacje oraz wspomnienia mieszkańców Boguszowa - Gorc znajdują się tutaj :

Dziś jest: Sobota 01 listopada 2014, imieniny: Seweryna i Wiktoryny

Góra Dzikowiec Galeria Dzikowca Góra Dzikowiec Oferta Inwestycujna
Informacja dla niedosłyszącyhc BIP eBOI Galeria fotografii

data Kalendarz imprez

  Listopad 2014 >>
Pn Wt Śr Cz Pt So Ni
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Sieć Ziemia Wałbrzyska OSiR MBPCK Profilaktyka uzależnień Pomarańczarnia Informacja turystyczna Narodowe Siły Rezerwowe Informacja turystyczna Informacja turystyczna